Ερωτήσεις - Απαντήσεις

Ο Εαυτός και ο "κόσμος"

Γιάννης: Για να γνωρίσεις τον “κόσμο” ξεχνιέται ο Εαυτός. Για να Γνωρίσεις τον Εαυτό ξεχνιέται ο “κόσμος”.

Ερώτηση: Ο εαυτός δεν είναι σε συνάρτηση με τον κόσμο;

Γιάννης: Ο “κόσμος” γίνεται αντιληπτός μέσα από τον περιορισμένο τρόπο πρόσληψης που παρέχουν οι πέντε αισθήσεις.

Ο σωματικονοητικός οργανισμός που συνήθως αποκαλούμε “εαυτό” γίνεται αντιληπτός με τον ίδιο τρόπο.

Ο Εαυτός (με Ε κεφαλαίο που κάποιοι το ονομάζουν Πνεύμα ή αλλιώς το όντως Ον, το Είναι) είναι Αυτός όμως που αντιλαμβάνεται “πίσω” απ’ αυτές.

Για να βιώσει ο Ίδιος την πραγματική Του φύση χρειάζεται η άμεση αντίληψη (ή αλλιώς “διαίσθηση”).

Οι αρχαίοι Έλληνες αυτό τον τρόπο αντίληψης τον ονόμαζαν “μύω” (μύστης, μυστήριο κλπ) δηλαδή “αντιλαμβάνομαι χωρίς τη χρήση των πέντε αισθήσεων”.

Σ’ αυτή την κατάσταση (ή αλλιώς κατάσταση διαλογισμού) ο “κόσμος” δεν υπάρχει με την τρέχουσα έννοια.

Για την Φώτιση

Ερώτηση: Λέγεται ότι η τελευταία πλάνη του μαθητή είναι η Φώτιση.

Γιάννης: Η λεγόμενη “Φώτιση”, ή αλλιώς Εαυτογνωσία, είναι η κατάσταση που αυτό που ΕΙΝΑΙ, Βιώνει την πραγματική Του φύση.

Σ’ αυτή την κατάσταση δεν υπάρχουν τα παραμορφωτικά γυαλιά των ταυτοτήτων, ούτε φυσικά και αυτά του “μαθητή”.

Πλέον, απλά ΕΙΝΑΙ.

Η ελικοειδής σκάλα της Αυτογνωσίας

Ερώτηση: Μήπως η παύση των επιθυμιών επιτυγχάνεται με την “αδιαφορία”;

ή μήπως όσο αυξάνονται τα “τωράκια” στο “ποτήρι”, αυτόματα, έχουμε μείωση των επιθυμιών;

Γιάννης: Το ένα βοηθάει το άλλο.

Με τα “τωράκια”, δηλαδή με την Ξυπνητότητα, αυξάνεται η διάρκεια Παρουσίας του όντως Όντος και ο τρόπος αντίληψής Του που είναι η Διαίσθηση.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια όλο και πιο διευρυμένη Θέαση, κατανόηση, σαν αποτέλεσμα της αυξημένης πλέον Ενέργειας Παρουσίας, άρα και λιγότερη ταύτιση δηλαδή περισσότερη “αδιαφορία”.

Αυτό με την σειρά του δημιουργεί περισσότερη Ξυπνητότητα, περισσότερα “τωράκια”.

Αυτή είναι η υπέροχη ελικοειδής “σκάλα”· ο Δρόμος της Εαυτογνωσίας.

Υπάρχει η αίσθηση της μοναξιάς όταν ΕΙΣΑΙ;

Ερώτηση: Όταν είσαι με την Ουσία δεν νιώθεις μοναξιά;

Γιάννης: Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο ούτε σαν “αίσθηση” ούτε σαν έννοια.

Όταν ΕΙΣΑΙ, είσαι πλήρης.

Επίσης δεν μπορείς να είσαι “με την Ουσία”

Μπορείς μόνο να είσαι η Ουσία.

Ερώτηση: Θέλει σκέψη δεν το καταλαβαίνω…

Γιάννης: Όπως θα έχεις διαπιστώσει από τις συζητήσεις μας, ή παρακολουθώντας τις αναρτήσεις της ομάδας και τα βίντεο που έχουν ανέβει στο YouTube, κατά τη διάρκεια του διαλογισμού παθητικοποιείται πλήρως η προσωπικότητα δηλαδή το κατώτερο νοητικό και συγκινησιακό (άρα και οι ταυτότητες που έχουν σχέση με τη μορφή) και ενεργοποιείται η Συνείδηση, η πραγματική ΜΟΥ φύση, ΑΥΤΟ που ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Τότε ο τρόπος αντίληψής ΜΟΥ είναι μέσα από το “όργανο” της Διαίσθησης.

Σ’ εκείνη την κατάσταση (διαλογισμός) “εγώ” σαν σώμα-νους δεν υπάρχω.

Ο διαλογιζόμενος πλέον δεν υπάρχει.

Ή αλλιώς·

ο διαλογισμός έχει συμβεί όταν πλέον δεν υπάρχει διαλογιζόμενος.

Εαυτογνωσία και Θεός

Ερώτηση: Όταν μιλάτε για το “γεννηθήτω το Θέλημά μου” εγώ παθαίνω μπλακ άουτ και δεν το καταλαβαίνω γιατί είναι τελείως αντίθετο με τα πιστεύω μου.

Γιατί εγώ δεν νιώθω Θεός

Γιάννης: Αυτό που συζητάμε εδώ, αυτό που λέμε Εαυτογνωσία έχει συμβεί όταν πλέον υπάρχει ελευθερία από κάθε “πιστεύω”.

Γιατί όλα αυτά που “πιστεύεις”, ακόμη και το ότι είσαι η συγκεκριμένη νοητικοσυναισθηματική μορφή, αντιπροσωπεύουν αυτό που νομίζεις ότι είσαι.

Εσύ η προσωπικότητα, δεν “είσαι” Θεός.

ΕΣΥ όμως που δίνεις ΖΩΗ σ’ αυτή την προσωπικότητα, ΕΙΣΑΙ.

Και ΑΥΤΟ που ΕΙΣΑΙ, έχει το δικό ΤΟΥ Θέλημα και Δρα ανάλογα στην κάθε διαφορετική περίπτωση.

Προσωπικότητα και Εαυτός

Ερώτηση: Γιάννη δεν ξέρω πόσο απαραίτητη είναι η χρήση του εγώ σε μια τέτοια μη-εγωικη εμπειρία…

Γιάννης: Αυτό που είναι πολύ εύκολα κατανοητό, είναι ότι ο τρόπος επικοινωνίας μέσω των πέντε αισθήσεων και των νοητικοσυναισθηματικών μεταφράσεων είναι εξαιρετικά περιορισμένος.

Συνήθως για λόγους ευρύτερης κατανόησης όταν χρησιμοποιώ το “εγώ είμαι” σηματοδοτώ τον σωματικονοητικό οργανισμό δηλαδή την προσωπικότητα που συνήθως θεωρείται ότι αυτό είμαι.

Όταν χρησιμοποιώ όμως το “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ” η αναφορά είναι στην πραγματική ΜΟΥ φύση, σ’ αυτό που πραγματικά ΕΙΜΑΙ, στο άμορφο, απρόσωπο “Πνεύμα”, το πολυδιαστατικό ΕΙΝΑΙ, τον ΕΑΥΤΟ.

Και όπως το καταλαβαίνεις βέβαια πολύ καλά, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ όταν αυτό που “εγώ είμαι” παθητικοποιείται.

Σε ποιον ανήκει η "οδύνη";

Ερώτηση: Ο Άνθρωπος πρέπει να είναι υπερήφανος για την οδύνη του γιατί κάθε λύπη είναι υπενθύμιση της ανώτερης Ουσίας του.

Γιάννης: Πολύ σύντομα σ’ αυτόν τον Δρόμο γίνεται κατανοητό ότι ο Άνθρωπος δεν είναι ο σωματικονοητικός οργανισμός.

Άνθρωπος είναι το πολυδιαστατικό Ον· το όντως Ον.

Ο Δρόμος της Αυτογνωσίας αντιπροσωπεύει την Βίωση αυτής Του της πραγματικότητας.

Αυτό το Ον δεν το αγγίζει η υπερηφάνεια ούτε αισθάνεται οδύνη, ούτε λύπη.

Συχνά όμως συγχέουμε τον Άνθρωπο με τον “άνθρωπο”· τον σωματικονοητικό οργανισμό και με τις ιδιότητες που κάθε εγώ έχει.

Έτσι το εγώ-αναζητητής (μυστικιστής, πνευματικός κλπ) έχει τους δικούς του κανόνες-φίλτρα με τα οποία μεταφράζει τα γεγονότα.

Εκμεταλλευτείτε την δύναμη των ταυτίσεων στα γεγονότα “αδειάζοντας” και εκτιναχτείτε σαν κατανόηση, σαν αυτό που ΕΙΣΤΕ.

Υπάρχει μόνο ένα τώρα;

Ερώτηση: Υπάρχει μόνο ένα τώρα;

Γιάννης: Ναι και όχι.

Ναι, υπάρχει το διαρκές Τώρα στο οποίο οι νοητικοσυναισθηματικές μεταφράσεις, το “εγώ”, απουσιάζουν.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο “τρέφεται” η κατάσταση Ύπαρξης, Αυτό που ΕΙΜΑΙ.

Όχι, γιατί υπάρχουν πολύ πιο λεπτοφυείς καταστάσεις Συνείδησης που λειτουργούν σε διαφορετικά “στοιχεία-σκαλοπάτια” του Τώρα, όπου γίνονται Βιωτές αρχέγονες καταγραφές, πολώσεις του Είναι.

Το πέρασμα όμως στον “κάθετο” Δρόμο, στον Δρόμο της Αυτογνωσίας, είναι μέσα από το σταμάτημα της ονειροπόλησης και της νοητικοσυναισθηματικής μετάφρασης δηλαδή στο Τώρα, εκεί όπου είναι η Ζωή και η Χαρά.

Εκεί όπου ΕΙΜΑΙ.

Στην Αυτογνωσία δεν υπάρχουν δύο

Ερώτηση: Για να περάσει κάποιος στην κατάσταση αυτογνωσίας, για να εκδηλωθεί η Επίγνωση ή Αυτογνώση, δεν είναι προαπαιτούμενο να είναι απών;

Γιάννης: Ακριβώς!

Η Εαυτογνωσία συμβαίνει όταν ο Εαυτός βιώνει την πραγματική Του φύση.

Εκεί έχουν εγκαταλειφθεί όλα.

Ακόμη και η εγωική επιθυμία της Αυτογνωσίας.

Εκεί δεν υπάρχουν δύο.

Υπάρχω μόνο ΕΓΩ, Αυτό που ΕΙΜΑΙ.

Ο διαλογισμός έχει συμβεί όταν δεν υπάρχει πλέον διαλογιζόμενος.

Για την γνώμη των "άλλων"

Ερ. Με ποιο τρόπο μπορώ να σταματήσει να μ’ ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων;

Γιάννης: Η εξάρτηση από τη γνώμη των άλλων είναι μια μηχανική λειτουργία του “εγώ-μορφή” καθώς λειτουργεί μέσα από την προσωπικότητα, η οποία μπορεί να ξεπεραστεί μόνο μέσα από τη μετατόπιση της προσοχής από το “φαίνεσθαι” στο “Είναι” δηλαδή μέσω της Αυτογνωσίας.

Όσο η χαρά σας είναι εξαρτημένη από εξωτερικούς παράγοντες (επαίνους, αποδοχή, αναγνώριση κλπ), θα είστε πάντα δέσμιοι των άλλων.

Ο Δρόμος της Αυτογνωσίας οδηγεί στην αυθύπαρκτη Χαρά (Ananda), η οποία αναβλύζει από το “Είναι” και δεν χρειάζεται καμία εξωτερική τροφοδότηση.

Όταν Βιώσετε έστω και για λίγο αυτή την “αίσθηση” Πληρότητας, η ανάγκη για επιβεβαίωση από τους άλλους ατονεί φυσιολογικά.

Ερ. Ποια είναι τα βήματα που μπορούμε να κάνουμε ως προς αυτό;

Γιάννης: Αρχικά ας κατανοήσουμε ότι νοιαζόμαστε για τη γνώμη των άλλων επειδή είμαστε ταυτισμένοι με την “εικόνα” μας, με το σώμα μας.

Θεωρούμε ότι είμαστε η “σκιά στον τοίχο του σπηλαίου” (η προσωπικότητα) και προσπαθούμε να προστατέψουμε αυτή την εικόνα.

Όταν κάποιος μας κρίνει αρνητικά, νιώθουμε ότι απειλείται η ίδια μας η ύπαρξη, επειδή έχουμε ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση προκειμένου να νιώθουμε σπουδαίοι ή ασφαλείς.

Η λύση έρχεται με την Βίωση, τη Συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε η προσωπικότητα, αλλά ο “Μάρτυρας” που την παρατηρεί.

Η κοινωνία λειτουργεί σαν ένας “Προκρούστης” που προσπαθεί να μας φέρει στα μέτρα του. Οι άνθρωποι γύρω μας, λόγω της δικής τους ανασφάλειας, προσπαθούν να μας κρατήσουν σε συγκεκριμένα καλούπια συμπεριφοράς. Αν αρχίσουμε να αλλάζουμε ή να διαφοροποιούμαστε, αντιδρούν για να μας επαναφέρουν στο “λούκι” του γνωστού και του προβλέψιμου.

Όταν κατανοήσουμε ότι η κριτική τους πηγάζει από τη δική τους ανάγκη για ασφάλεια και όχι από τη δική μας πραγματικότητα, η γνώμη τους χάνει τη βαρύτητά της.

Αντί να αντιδράτε μηχανικά (με θυμό ή στεναχώρια) σε μια κρίση δηλαδή να “τσιμπάτε” στα αγκίστρια των εξωτερικών ερεθισμάτων, καλείστε να μείνετε σε αποστασιοποίηση, στην κατάσταση της Εαυτοενθύμησης.

Επίσης θα σας έλεγα ότι δεν χρειάζεται να προκαλείτε την αρνητική προσοχή των άλλων ή να επιδεικνύετε τη διαφορετικότητά σας. Μπορείτε να λειτουργείτε κοινωνικά με διπλωματία, χωρίς όμως να εξαρτάται η “εσωτερική σας” κατάσταση απ’ αυτό.

Όταν νιώθετε ότι σας αγγίζει η γνώμη κάποιου, χρησιμοποιήστε την ερώτηση: “Ποιος είναι αυτός που θίγεται;”.

Είναι ο εγωισμός;

Είναι η ταυτότητα του “καλού παιδιού” ή του “επιτυχημένου”;

Μέσα απ’ αυτή την αναρώτηση, η προσοχή γυρίζει στην πηγή Της (στον Εαυτό) και αποσύρεται από το αντικείμενο της κριτικής.

Θα σας πρότεινα επίσης να κάνετε τακτικά όταν είστε μόνοι την άσκηση της Εαυτοδιαμονής δηλαδή να μένετε στην αίσθηση της Ύπαρξής Σας (“Εγώ Είμαι”) σε διάρκεια.

Όσο περισσότερο “ταΐζετε” τον “εσωτερικό σας” Παρατηρητή με στιγμές Παρουσίας, τόσο λιγότερη δύναμη θα έχουν οι “βδέλλες” της κοινής γνώμης να απομυζούν την ενέργειά Σας.

Κλείνοντας θα έλεγα ότι δεν σταματάτε να ακούτε τη γνώμη των άλλων· σταματάτε να ταυτίζεστε με την εικόνα που οι άλλοι έχουν για εσάς. Γίνεστε Εαυτοστήρικτοι, μένοντας μέσα στη δική σας σιωπηλή Παρουσία και όχι στα λόγια ή γενικότερα στις επιρροές του περιβάλλοντος.

Το να αποδεχτούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας απόλυτα

Ερ. : Πως είναι δυνατόν να αποδεχτούμε, να αγαπήσουμε τον εαυτό μας απόλυτα;

Γιάννης: Η απόλυτη αποδοχή και η αγάπη για τον “εαυτό μας”, δεν επιτυγχάνονται προσθέτοντας ακόμη μια νέα εντολή “αγάπης” ή “αποδοχής”, ή μέσω της “αυτοβελτίωσης” δηλαδή της αλλαγής των καταγεγραμμένων εντολών της προσωπικότητας, αλλά μέσω της υπέρβασης της ψευδαίσθησης του “εγώ”, ή αλλιώς του “ποιος νομίζω ότι είμαι”, και της Βίωσης της πραγματικής Μας φύσης.

Ο εαυτός με τον οποίο συνήθως ταυτιζόμαστε (το όνομα, το σώμα, οι αναμνήσεις, οι ελπίδες, οι φόβοι, οι αρετές και τα ελαττώματά μας) είναι στην πραγματικότητα μια “μορφή” ή ένα “όχημα” και όχι η Ουσία Μας.

Η απόλυτη αποδοχή εμφανίζεται όταν Συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε το σώμα ή οι σκέψεις μας, αλλά η Ζωή που τα εμποτίζει.

Έτσι λοιπόν η αποδοχή απαιτεί την αποδόμηση των ταυτοτήτων που έχουμε χτίσει. Αντιπροσωπεύει το άδειασμα από τις ψευδαισθήσεις και τις καταγεγραμμένες εντολές, ώστε να μείνουμε “γυμνοί” (Tabula Rasa) απέναντι στην Ύπαρξη.

Η Αγάπη αντίστοιχα, είναι η φυσική κατάσταση, η πραγματική φύση του Είναι, αυτού που ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

Δεν είναι κάτι που πρέπει να αποκτηθεί εξωτερικά ή μέσω νοητικών εντολών (“πρέπει να αγαπώ τον εαυτό μου”), αλλά κάτι που αναβλύζει αυθόρμητα όταν η προσωπικότητα παθητικοποιηθεί δηλαδή όταν ο νους και το συναίσθημα ησυχάσουν.

Μόνο όταν ο “ψεύτικος γνώστης”, το “εγώ” εγκαταλειφθεί απόλυτα, αποκαλύπτεται αυτό που υπάρχει πάντα· η καθαρή Αγάπη και η Ελευθερία αυτού που ΕΙΜΑΙ, η Ευδαιμονία.

Ερ. : Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω ώστε να επιτευχθεί αυτή η κατάσταση;

Γιάννης : Για να φτάσει κανείς στην απόλυτη Αγάπη, πρέπει να εξασκείται στην Εαυτοενθύμηση, τη Βιωματική απάντηση στο ερώτημα “ποιος Είμαι;”, η οποία σταδιακά αποκτά διάρκεια και σταθεροποιείται σε μια κατάσταση Εαυτοδιαμονής.

Αυτό σημαίνει να “κατοικεί”, να διαμένει μέσα στην Παρουσία Του, εκεί όπου δεν υπάρχει διαχωρισμός ή έλλειψη· εκεί που όλα είναι Ένα.

Γενικά σαν συμπέρασμα θα έλεγα ότι η αποδοχή και η Αγάπη του “εαυτού” δεν είναι μια πράξη συμφιλίωσης με τα ελαττώματά μας, αλλά η Συνειδητοποίηση, η Βίωση ότι είμαστε το Όλον, η ίδια η Ζωή, η οποία είναι από τη φύση της Τέλεια, Άχρονη και Αδιαίρετη.

Σχετικά με τον μαθητή της Εαυτογνωσίας

Ερ. Τι σημαίνει να είσαι μαθητής στον δρόμο της Αυτογνωσίας, της ονομαζόμενης αλλιώς “Φώτισης”;

Γιάννης: Το να είναι κανείς μαθητής στον δρόμο της Αυτογνωσίας αντιπροσωπεύει μια στάση που διαφέρει ριζικά από την παραδοσιακή έννοια της σχολικής εκπαίδευσης ως προς το πόσο βαθιά υπαρξιακή είναι.

Συμφωνώντας με τον Σωκράτη, μαθητής είναι αυτός που “γνωρίζει ότι αγνοεί”.

Είναι το στάδιο όπου ο μαθητής – αναζητητής συνειδητοποιεί ότι δεν έχει πραγματική Γνώση αλλά λειτουργεί μέσα από “καταγεγραμμένες εντολές” ή αλλιώς μέσα από τα “ψυχολογικά γυαλιά” του.

Σε αντίθεση με τη συμβατική μάθηση που συσσωρεύει πληροφορίες, η μαθητεία στην Αυτογνωσία είναι μια διαδικασία “ξε-μάθησης”.

Ο μαθητής – αναζητητής καλείται να αδειάσει από ταυτότητες και ρόλους ώστε να Βιώσει την πραγματική Του φύση.

Η Βιωματική παραδοχή “δεν ξέρω” είναι η απαραίτητη “πόρτα” για να ανοιχτεί κανείς στην πιθανότητα της Αληθινής μάθησης.

Ερ. Ποιος μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι καλός – προχωρημένος μαθητής στο δρόμο της Εαυτογνωσίας;

Γιάννης: Ο “καλός μαθητής” δεν είναι απαραίτητα κάποιος που έχει υψηλό δείκτη ευφυΐας, αλλά αυτός που έχει την ικανότητα να προσηλώνεται σαν Προσοχή σε έναν στόχο χωρίς να “πεταλουδίζει” σε ονειροπολήσεις.

Η μάθηση αυτής της δεξιότητας απαιτεί επιμονή και επανάληψη (“επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως”), καθώς ο μαθητής πρέπει να ξεπεράσει το δίδυμο “γοητεία-πλήξη” για να σταθεροποιήσει τη νέα του κατάσταση.

Όταν ο μαθητής κατακτήσει τη δεξιότητα να μένει απερίσπαστος σε αυτό που κάνει, διαθέτει το “κλειδί πασπαρτού” (το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες) για κάθε μορφή μάθησης.

Προχωρημένος μαθητής λοιπόν δεν είναι αυτός που έχει συμπληρώσει πολλά χρόνια ενασχόλησης, αλλά αυτός που

επανέρχεται γρήγορα στην Παρουσία μετά από μια ταύτιση.

Ερ. Από τι εξαρτάται η πρόοδος ενός μαθητή;

Γιάννης: Η πρόοδος του μαθητή εξαρτάται κυρίως από τον ζήλο του.

Ο μαθητής “πληρώνει” την εξέλιξη του με στιγμές καθαρής Παρουσίας, δηλαδή με την ενέργεια ενασχόλησης με το πέρασμα στην κατάσταση Ξυπνητότητας.

Μέσα από αυτή τη στάση ζωής του, ο μαθητής δείχνει διαρκώς το “να τι θέλω”, μαγνητίζοντας έτσι την απαραίτητη Γνώση.

Ερ. Με ποιον τρόπο μπορεί να βρει έναν Δάσκαλο για να βοηθηθεί;

Γιάννης: Είναι γνωστό το ρητό: “Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο Δάσκαλος έρχεται”.

Ο “Δάσκαλος” μπορεί να μην είναι πρόσωπο, αλλά ένα γεγονός, ένα βιβλίο ή μια εσωτερική έμπνευση (“Εύρηκα”) που εμφανίζεται όταν ο μαθητής έχει συγκεντρώσει την απαραίτητη αναζητητική ενέργεια.

Ο μαθητής οφείλει να είναι ολάνοιχτος (χωρίς προκαταλήψεις), σαν ένα “άδειο κύπελλο”, για να μπορέσει να δεχτεί και να συντονιστεί με τη Διδασκαλία όπως κι αν του εμφανίζεται, χωρίς να την παραμορφώσει μέσω των δικών του μεταφράσεων.

Σαν συμπέρασμα θα έλεγα ότι το να είσαι μαθητής σημαίνει να αντιμετωπίζεις την καθημερινή ζωή σαν σχολείο και σαν εξετάσεις, αναζητώντας διαρκώς το “πνεύμα” πίσω από τις μορφές των γεγονότων.