Q&A

The Self and the "world"

Yannis: In order to know the "world," one forgets the Self. In order to know the Self, one forgets the "world."

Question: Isn't the self connected to the world?

Yannis: The "world" is perceived through the limited perception provided by the five senses.

The physical-mental organism that we usually call "self" is perceived in the same way.

The Self (with a capital S, which some call Spirit or otherwise the true Being, the Is) is the One who perceives "behind" these.

In order for the Self to experience its true nature, it needs direct perception (or "intuition").

The ancient Greeks called this way of perception "myo" (mystery, mystery, etc.), meaning "I perceive without using the five senses."

In this state (or state of meditation), the "world" does not exist in the current sense.

About Enlightenment

Question: It is said that the last delusion of the student is Enlightenment.

Γιάννης: Η λεγόμενη “Φώτιση”, ή αλλιώς Εαυτογνωσία, είναι η κατάσταση που αυτό που ΕΙΝΑΙ, Βιώνει την πραγματική Του φύση.

In this state, there are no distorting lenses of identities, nor, of course, those of the "student."

Now, it simply IS.

The spiral staircase of Self-Awareness

Question: Is the cessation of desires achieved through "indifference"?

Or is it that as the "drops" in the "glass" increase, we automatically experience a reduction in desires?

Yannis: One helps the other.

With the "drops," that is, with Awakening, the duration of the Presence of the actual Being increases, as does the way of perceiving Him, which is Intuition.

This results in an ever-expanding View, understanding, as a result of the now increased Energy of Presence, and therefore less identification, i.e. more "indifference."

This, in turn, creates more Awakening, more "moments."

This is the wonderful spiral "ladder"; the Path of Self-Knowledge.

Is there a feeling of loneliness when you ARE?

Question: When you are with the Essence, don't you feel lonely?

Yannis: There is no such thing, neither as a "feeling" nor as a concept.

When you ARE, you are complete.

Also, you cannot be "with the Essence."

You can only be the Essence.

Question: It requires thought, I don't understand...

Yannis: As you will have noticed from our discussions, or by watching the group's posts and videos uploaded to YouTube, during meditation, the personality, i.e., the lower mental and emotional (and therefore the identities related to form), is completely passivized, and Consciousness, my true nature, THAT WHICH I AM, is activated. Then MY way of perception is through the "instrument" of Intuition.

In that state (meditation), "I" as a body-mind do not exist.

The meditator no longer exists.

Or, in other words,

meditation has occurred when there is no longer a meditator.

Self-awareness and God

Question: When you talk about "let my will be done," I get confused and don't understand it because it's completely contrary to my beliefs.

Because I don't feel like God.

Yannis: What we are discussing here, what we call Self-awareness, has happened when there is freedom from every "belief."

Because everything you "believe," even that you are this particular mental-emotional form, represents what you think you are.

You, the personality, are not God.

But YOU, who give LIFE to this personality, ARE God.

And THAT which YOU ARE has its own Will and acts accordingly in each different case.

Προσωπικότητα και Εαυτός

Ερώτηση: Γιάννη δεν ξέρω πόσο απαραίτητη είναι η χρήση του εγώ σε μια τέτοια μη-εγωικη εμπειρία…

Γιάννης: Αυτό που είναι πολύ εύκολα κατανοητό, είναι ότι ο τρόπος επικοινωνίας μέσω των πέντε αισθήσεων και των νοητικοσυναισθηματικών μεταφράσεων είναι εξαιρετικά περιορισμένος.

Συνήθως για λόγους ευρύτερης κατανόησης όταν χρησιμοποιώ το “εγώ είμαι” σηματοδοτώ τον σωματικονοητικό οργανισμό δηλαδή την προσωπικότητα που συνήθως θεωρείται ότι αυτό είμαι.

Όταν χρησιμοποιώ όμως το “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ” η αναφορά είναι στην πραγματική ΜΟΥ φύση, σ’ αυτό που πραγματικά ΕΙΜΑΙ, στο άμορφο, απρόσωπο “Πνεύμα”, το πολυδιαστατικό ΕΙΝΑΙ, τον ΕΑΥΤΟ.

Και όπως το καταλαβαίνεις βέβαια πολύ καλά, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ όταν αυτό που “εγώ είμαι” παθητικοποιείται.

Σε ποιον ανήκει η "οδύνη";

Ερώτηση: Ο Άνθρωπος πρέπει να είναι υπερήφανος για την οδύνη του γιατί κάθε λύπη είναι υπενθύμιση της ανώτερης Ουσίας του.

Γιάννης: Πολύ σύντομα σ’ αυτόν τον Δρόμο γίνεται κατανοητό ότι ο Άνθρωπος δεν είναι ο σωματικονοητικός οργανισμός.

Άνθρωπος είναι το πολυδιαστατικό Ον· το όντως Ον.

Ο Δρόμος της Αυτογνωσίας αντιπροσωπεύει την Βίωση αυτής Του της πραγματικότητας.

Αυτό το Ον δεν το αγγίζει η υπερηφάνεια ούτε αισθάνεται οδύνη, ούτε λύπη.

Συχνά όμως συγχέουμε τον Άνθρωπο με τον “άνθρωπο”· τον σωματικονοητικό οργανισμό και με τις ιδιότητες που κάθε εγώ έχει.

Έτσι το εγώ-αναζητητής (μυστικιστής, πνευματικός κλπ) έχει τους δικούς του κανόνες-φίλτρα με τα οποία μεταφράζει τα γεγονότα.

Εκμεταλλευτείτε την δύναμη των ταυτίσεων στα γεγονότα “αδειάζοντας” και εκτιναχτείτε σαν κατανόηση, σαν αυτό που ΕΙΣΤΕ.

Υπάρχει μόνο ένα τώρα;

Ερώτηση: Υπάρχει μόνο ένα τώρα;

Γιάννης: Ναι και όχι.

Ναι, υπάρχει το διαρκές Τώρα στο οποίο οι νοητικοσυναισθηματικές μεταφράσεις, το “εγώ”, απουσιάζουν.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο “τρέφεται” η κατάσταση Ύπαρξης, Αυτό που ΕΙΜΑΙ.

Όχι, γιατί υπάρχουν πολύ πιο λεπτοφυείς καταστάσεις Συνείδησης που λειτουργούν σε διαφορετικά “στοιχεία-σκαλοπάτια” του Τώρα, όπου γίνονται Βιωτές αρχέγονες καταγραφές, πολώσεις του Είναι.

Το πέρασμα όμως στον “κάθετο” Δρόμο, στον Δρόμο της Αυτογνωσίας, είναι μέσα από το σταμάτημα της ονειροπόλησης και της νοητικοσυναισθηματικής μετάφρασης δηλαδή στο Τώρα, εκεί όπου είναι η Ζωή και η Χαρά.

Εκεί όπου ΕΙΜΑΙ.

Στην Αυτογνωσία δεν υπάρχουν δύο

Ερώτηση: Για να περάσει κάποιος στην κατάσταση αυτογνωσίας, για να εκδηλωθεί η Επίγνωση ή Αυτογνώση, δεν είναι προαπαιτούμενο να είναι απών;

Γιάννης: Ακριβώς!

Η Εαυτογνωσία συμβαίνει όταν ο Εαυτός βιώνει την πραγματική Του φύση.

Εκεί έχουν εγκαταλειφθεί όλα.

Ακόμη και η εγωική επιθυμία της Αυτογνωσίας.

Εκεί δεν υπάρχουν δύο.

Υπάρχω μόνο ΕΓΩ, Αυτό που ΕΙΜΑΙ.

Ο διαλογισμός έχει συμβεί όταν δεν υπάρχει πλέον διαλογιζόμενος.

Για την γνώμη των "άλλων"

Ερ. Με ποιο τρόπο μπορώ να σταματήσει να μ’ ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων;

Γιάννης: Η εξάρτηση από τη γνώμη των άλλων είναι μια μηχανική λειτουργία του “εγώ-μορφή” καθώς λειτουργεί μέσα από την προσωπικότητα, η οποία μπορεί να ξεπεραστεί μόνο μέσα από τη μετατόπιση της προσοχής από το “φαίνεσθαι” στο “Είναι” δηλαδή μέσω της Αυτογνωσίας.

Όσο η χαρά σας είναι εξαρτημένη από εξωτερικούς παράγοντες (επαίνους, αποδοχή, αναγνώριση κλπ), θα είστε πάντα δέσμιοι των άλλων.

Ο Δρόμος της Αυτογνωσίας οδηγεί στην αυθύπαρκτη Χαρά (Ananda), η οποία αναβλύζει από το “Είναι” και δεν χρειάζεται καμία εξωτερική τροφοδότηση.

Όταν Βιώσετε έστω και για λίγο αυτή την “αίσθηση” Πληρότητας, η ανάγκη για επιβεβαίωση από τους άλλους ατονεί φυσιολογικά.

Ερ. Ποια είναι τα βήματα που μπορούμε να κάνουμε ως προς αυτό;

Γιάννης: Αρχικά ας κατανοήσουμε ότι νοιαζόμαστε για τη γνώμη των άλλων επειδή είμαστε ταυτισμένοι με την “εικόνα” μας, με το σώμα μας.

Θεωρούμε ότι είμαστε η “σκιά στον τοίχο του σπηλαίου” (η προσωπικότητα) και προσπαθούμε να προστατέψουμε αυτή την εικόνα.

Όταν κάποιος μας κρίνει αρνητικά, νιώθουμε ότι απειλείται η ίδια μας η ύπαρξη, επειδή έχουμε ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση προκειμένου να νιώθουμε σπουδαίοι ή ασφαλείς.

Η λύση έρχεται με την Βίωση, τη Συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε η προσωπικότητα, αλλά ο “Μάρτυρας” που την παρατηρεί.

Η κοινωνία λειτουργεί σαν ένας “Προκρούστης” που προσπαθεί να μας φέρει στα μέτρα του. Οι άνθρωποι γύρω μας, λόγω της δικής τους ανασφάλειας, προσπαθούν να μας κρατήσουν σε συγκεκριμένα καλούπια συμπεριφοράς. Αν αρχίσουμε να αλλάζουμε ή να διαφοροποιούμαστε, αντιδρούν για να μας επαναφέρουν στο “λούκι” του γνωστού και του προβλέψιμου.

Όταν κατανοήσουμε ότι η κριτική τους πηγάζει από τη δική τους ανάγκη για ασφάλεια και όχι από τη δική μας πραγματικότητα, η γνώμη τους χάνει τη βαρύτητά της.

Αντί να αντιδράτε μηχανικά (με θυμό ή στεναχώρια) σε μια κρίση δηλαδή να “τσιμπάτε” στα αγκίστρια των εξωτερικών ερεθισμάτων, καλείστε να μείνετε σε αποστασιοποίηση, στην κατάσταση της Εαυτοενθύμησης.

Επίσης θα σας έλεγα ότι δεν χρειάζεται να προκαλείτε την αρνητική προσοχή των άλλων ή να επιδεικνύετε τη διαφορετικότητά σας. Μπορείτε να λειτουργείτε κοινωνικά με διπλωματία, χωρίς όμως να εξαρτάται η “εσωτερική σας” κατάσταση απ’ αυτό.

Όταν νιώθετε ότι σας αγγίζει η γνώμη κάποιου, χρησιμοποιήστε την ερώτηση: “Ποιος είναι αυτός που θίγεται;”.

Είναι ο εγωισμός;

Είναι η ταυτότητα του “καλού παιδιού” ή του “επιτυχημένου”;

Μέσα απ’ αυτή την αναρώτηση, η προσοχή γυρίζει στην πηγή Της (στον Εαυτό) και αποσύρεται από το αντικείμενο της κριτικής.

Θα σας πρότεινα επίσης να κάνετε τακτικά όταν είστε μόνοι την άσκηση της Εαυτοδιαμονής δηλαδή να μένετε στην αίσθηση της Ύπαρξής Σας (“Εγώ Είμαι”) σε διάρκεια.

Όσο περισσότερο “ταΐζετε” τον “εσωτερικό σας” Παρατηρητή με στιγμές Παρουσίας, τόσο λιγότερη δύναμη θα έχουν οι “βδέλλες” της κοινής γνώμης να απομυζούν την ενέργειά Σας.

Κλείνοντας θα έλεγα ότι δεν σταματάτε να ακούτε τη γνώμη των άλλων· σταματάτε να ταυτίζεστε με την εικόνα που οι άλλοι έχουν για εσάς. Γίνεστε Εαυτοστήρικτοι, μένοντας μέσα στη δική σας σιωπηλή Παρουσία και όχι στα λόγια ή γενικότερα στις επιρροές του περιβάλλοντος.