Με το ολοκληρωτικό βύθισμα-εγκατάλειψη στο Τώρα, είτε το σώμα βρίσκεται σε δράση, είτε είναι ακίνητο σε κάθισμα, ο νους ησυχάζει, σταματάει να συγκρίνει.
Χωρίς την προσωπική μας ιστορία, το χθες, και χωρίς τις προσδοκίες του μέλλοντος, δηλαδή χωρίς την προσωπικότητα, ποιοι είμαστε;
Με ποιον τρόπο συμβαίνει τότε η αντίληψη, αφού ο νους χωρίς την συγκριτική εννοιολογική λειτουργία είναι ήσυχος;